Habere Tanık Rize Haberleri, Sondakika Rize haberleri,
HV
17 KASIM Salı 03:08

CENNETTE EKMEK VAR MI ANNE?

Aydın MERTAYAK
Aydın MERTAYAK
Giriş Tarihi : 16-11-2026 16:38

Bir çocuğun açlığı, bir dünyanın utancı…

Gazze’de

Beş yaşındaki bir çocuk annesine sormuş:

“Anne, cennette ekmek var mı?”

Annesi, “Var yavrum.” demiş.

Çocuk bir an susmuş. Sonra insanlığın asırlardır biriktirdiği bütün sözleri hükümsüz bırakan o cümleyi kurmuş:

“Öyleyse ölelim, karnımız doyar.”

Bazen bir cümle, koca bir kitabın anlatamadığını anlatır. Bazen küçücük bir çocuğun sorusu, büyüklerin kurduğu bütün medeniyet tasavvurunu yerle bir eder. İşte bu söz de öyle…

Beş yaşındaki bir çocuğun zihninde ölüm, açlıktan kurtuluşun bir yolu olarak beliriyorsa orada yalnızca yoksulluktan değil, insanlığın varoluşundan söz etmek gerekir.

Biz buna dünya diyoruz.

Gökdelenler yükseliyor, şehirler büyüyor, servetler çoğalıyor, teknoloji insanın hayal sınırlarını zorluyor. İnsan, gökyüzüne ulaşmak için kuleler dikiyor; fakat yanı başındaki çocuğun sofrasına bir lokma ekmek koyamıyorsa bütün bu yükselişlerin anlamı nedir?

Medeniyet dediğimiz şey, insanın göğe ne kadar yaklaştığıyla değil, yerdekine ne kadar eğilebildiğiyle ölçülmelidir.

Düşünün… Bir çocuk, henüz hayatın anlamını kavrayacak yaşta değilken ölümün anlamını sorguluyor. Oysa onun dünyasında ölüm değil, oyun olmalıydı. Korku değil, masal; açlık değil, anne eliyle uzatılmış sıcak bir ekmek bulunmalıydı.

Bir çocuğun cenneti, ölümden sonra ulaşacağı bir nimet değil; hayattayken içinde güvenle yaşayabildiği bir dünya olmalıydı.

İnsan, ekmeği fırında aramalıydı; cennette değil.

Ne hazindir ki yeryüzünde bulamadığı lokmayı gökyüzünde arayan bir çocuğun sorusu, yalnızca annesine değil, bütün insanlığa yöneltilmiş bir muhasebedir.

Bir dilim ekmek…

Kimi sofralarda sıradan bir nimet, kimi sofralarda ulaşılması güç bir hayal. Bir yerde ekmek bayatlar, çöpe atılır; başka bir yerde bir çocuk, açlığını bastıracak bir lokmanın hayaliyle uykuya dalar.

Aynı gökyüzünün altında iki ayrı dünya; aynı insanlığın içinde iki ayrı kader…

Bir tarafta sınırsız tüketimin hüküm sürdüğü sofralar, diğer tarafta yokluğun sessizliğine mahkûm edilmiş hayatlar. Bir tarafta nimetin kıymetini unutturan bolluk, diğer tarafta bir lokmanın kıymetini insana hayatı sorgulatacak kadar büyüten mahrumiyet…

Burada mesele yalnızca ekmeğin paylaşılmaması değildir. Mesele, insanın sahip olduğu nimet karşısında taşıdığı sorumluluğu unutmasıdır.

Çünkü nimet, yalnızca sahip olunan bir zenginlik değil, aynı zamanda taşınması gereken bir emanettir.

Bütün bunlar yaşanırken dünya hâlâ büyüme rakamlarını konuşuyor, binaların yüksekliğini, sofraların zenginliğini, şehirlerin ihtişamını anlatıyor. Oysa bir medeniyetin büyüklüğü, gökdelenlerinin yüksekliğiyle değil, en küçük evladının başını ne kadar dik tutabildiğiyle ölçülür.

Bir ülkenin gerçek kalkınması, çocuklarının kaç kelime öğrendiği kadar, kaç gece aç uyumadığıyla da ilgilidir.

Çünkü açlık, yalnızca mideyi boş bırakmaz; zihni yorar, dikkati dağıtır, öğrenme isteğini zayıflatır. Çocuğun hayallerini daraltır, geleceğe dair umutlarını gölgeler. Okul sıralarında oturan her çocuğun eşit şartlarda öğrenebilmesi için önce insan onuruna yaraşır yaşam koşullarına sahip olması gerekir.

Bir çocuğa eğitim vermek, yalnızca ona harfleri ve rakamları öğretmek değildir. Aynı zamanda hayata tutunabileceği bir zemin hazırlamaktır.

İşte asıl mesele burada başlar: Hiçbir çocuk, yaşamakla karnını doyurmak arasında bir tercih yapmak zorunda kalmamalıdır.

Elbette bu sözün bize ulaştığı hikâyenin bütün ayrıntılarını bilmeden tek bir cümleden bir hayatın tamamına hüküm veremeyiz. Ancak taşıdığı hakikat üzerinde düşünmek için hikâyenin bütün ayrıntılarını bilmeye de ihtiyaç yoktur.

Dünyanın herhangi bir yerinde bir çocuk aç yatıyorsa insanlığın huzurundan söz etmek güçtür.

Devletin görevi sosyal adaleti sağlamak, kurumların görevi ihtiyaç sahibine ulaşmak, toplumun görevi dayanışmayı yaşatmak, bireyin görevi ise vicdanını diri tutmaktır. Bunlar birbirinin alternatifi değil, aynı insanlık sorumluluğunun farklı yüzleridir.

Yardım, yalnızca bir lokma ekmek uzatmak değildir. İnsana onurunu koruyarak yaşama imkânı sunmaktır. Bir çocuğun yarın da karnının doyacağını bilmesini sağlamaktır. Annesinin geceyi çaresizlik içinde değil, huzurla geçirebilmesine vesile olmaktır.

Zira merhamet, uzaktan duyulan bir acıma hissi değil, yakından üstlenilen bir sorumluluktur.

İnsanın insana borcu bazen bir servet, bazen bir hayat, bazen de yalnızca bir somun ekmektir.

Fakat bütün bunların ötesinde, insanın kendisine sorması gereken daha büyük bir soru vardır:

Biz nasıl bir dünya kurduk ki bir çocuk, cenneti yaşadığı hayattan daha doyurucu buluyor?

Bu soru, yalnızca ekonomik düzeni değil, ahlaki düzeni de sorgulatmalıdır. Çünkü bir toplumun gerçek yoksulluğu, yalnızca cebindeki paranın azlığı değil, başkasının mahrumiyetine karşı duyarsızlaşmasıdır.

Dünya, çocuklara bırakılmış bir emanettir. Bu emaneti korumak, onların geleceğine dair güzel cümleler kurmaktan ibaret değildir. Bugünlerini yaşanabilir kılmak, haklarını korumak ve hiçbir çocuğu çaresizliğin karanlığına terk etmemektir.

Şimdi yeniden o beş yaşındaki çocuğun sorusuna dönelim:

“Cennette ekmek var mı anne?”

Belki de bu sorunun asıl muhatabı anne değil, bütün insanlıktır.

Çocuğun annesi, cennette ekmek olduğunu söylemiş. Peki, yeryüzünü çocukların aç kalmayacağı bir cennete dönüştürmek bizim sorumluluğumuz değil mi?

Biz ahiretin nimetlerini anlatırken yeryüzündeki emanetlerimizi ihmal ediyorsak hangi medeniyet iddiasından söz edebiliriz?

Hiçbir çocuk, bir lokma ekmeğe ulaşmak için ölümü bir kurtuluş olarak görmemelidir. Hiçbir anne, evladının açlığını dindiremediği için çaresizliğe mahkûm edilmemelidir.

Ve bir gün hiçbir çocuk, cenneti bir lokma ekmek kadar uzak sanmasın diye…

Önce dünyayı insanlaştırmalıyız.

Önce sofraları değil, vicdanları büyütmeliyiz.

Önce bizim insanlığımız doymalıdır.

Çünkü bir çocuğun açlığı, yalnızca bir evin yoksulluğu değil, bütün insanlığın vicdanında açılmış bir yaradır.

YORUMLAR
DİĞER YAZILARI OTO GARAJLARIMIZ DOLUYOR, BEŞİKLERİMİZ NEDEN BOŞALIYOR? Çocuğa “Yapamazsın” Demek, Geleceğine Çizgi Çekmektir Mağaranın Ağzında Et Varken Kalkandere’de Eğitimin Gönül Mayası Boynundaki Çıngırağın Sesini Duyuyor musun, Ey İnsan?/"İnsan bazen zincirleriyle değil, onları fark etmeyişiyle esir olur." Boynundaki Çıngırağın Sesini Duyuyor musun, Ey İnsan? Çocuklarımız Reklam Malzemesi Değildir Rizeliyi Anlamak: Coğrafya ve Farklı Düşünmenin Gücü Akıntıya Karşı Yüzmeyi Öğreten Balık Aslanın Kuyruğu ile Oynanmaz Çocuğu Değil, Aynayı Eğitmek Bir Anlaşmadan Bir Ekrana: Bağımlılığın İnce Yolculuğu Tel ile Nefes Arasında: Yoklukta Doğan Aşk İnsan: Ölümü Bilerek Yaşayan Tek Yolcu İnsan: Ölümü Bilerek Yaşayan Tek Yolcu Ramazan: Yılda Bir Gelen Vicdan Bakımı Yağmurda Süpürülen Düşünce “Bu Kadarını Şeytan da Yapmazdı” Aklın Terbiyesi: Birlikte Düşünmenin Sessiz Erdemi Aceleyle akan suyun hikâyesi yoktur; hikâye, yolunu arayan suya aittir. Kanlı Dipnotlar: Batı Aydın Sınıfının Gazze İmtihanı Yorulmak Ayağa Kalkılan Şey Kendi Sapına Eğilen Çiçek Korkuluk ve Çocuk Emperyalistlerin “Gözyaşı Koleksiyonu” Gökyüzüne Bakan Çocuklar ÇABA SÜRESİDİR, AZİZİM! ÜÇ DOĞUMLU İNSANOĞLU Kendin Kalma Mücadelesi Anonim Şirketi 10 Kasım’dan 11 Kasım’a: Anmaktan Anlamaya Başarı Zehri: Merakın ve Erdem'in Yeniden Doğuşu Çarşının Ruhu ve Ahîlik: Geçmişten Günümüze Bir Hatırlatma Körle Sağırın Dünyası Ruhun Bahçıvanlığı Ok mu, Yay mı? Yoksa İkisi Birden mi? Yokuş Yukarı Hayaller: Her Şeyi Başaramazsınız ve Bu, Olumsuz Bir Durum Değildir Ruhuna “Cicos”: Vicdanın Teneşir Hâli Hadsizliğin Zifiri Noktası Tohumun Yalnızlığı Ve Karanlıktaki Fethi “Aman ha, sakın okuma! Bu yazı vicdan kaşındırır, kafa çalıştırır!” Elif ile Vav’ın Gizemli Aşkı Zekânın Görünmezliği: Neden Vasatlık Toplumda Daha Fazla Takdir Görür? Aydın Mertayak Dr. Gençliğin Hesabı Sanal Sevaplar Derneği Kötülükten Kahkaha Çıkarmak Öksürmeden Lokma Düşmez! Sorumluluk Üstüne Bir Şamata Mukaddes Ayın Riyakârlıkla İmtihanı Kelebek Ömrü: Kübra Tekin Öğretmen’in Hazanı Şakşakçılar, Şaklayanlar ve Şaklattıranlar Çocuklar Okulu Neden Sevmiyor? Biz Ebeveynler Nereye Koşuyoruz? Bilim ve İman: Akıl Nereye Kadar? Geleceği Köklerinden Koparmadan İnşa Etmek: Eğitimde Dönüşümün Anahtarı 'Şimdi'yi Anlamak Koltuksuz Kalmış Kimlik Travması "Eşeğin Adaleti: Hak Arayışının Mizahi Yüzü" Karakter mi, Terbiye mi? Özgüvenli Cehalet ve Sessiz Bilgelik Hayatı Ucuza Yaşamak Anlamak ve Yanlış Anlamak Üzerine Hayatın Denkleminde Nerede Yanlış Yaptık? Yaşamın ve Gülmenin Devrimi Eşit Olmayana Eşitçe Davranmak: Eşitsizlik Düşüncesine Sosyolojik Bir Bakış Sınavı Sonrası Umut ve Mucize Arayışı