COP31 Toprağın Kadim Mirasının Doğallıktan Koparılmasıyla Bünyelerin Sessiz Çöküşünün hızlandırılması mı?
İnsanoğlu yüzyıllar boyunca doğayla kurduğu o sessiz ama derin ortaklıkla hayatta kaldı.
Erken ağaran sabahlarda sağılan sütün sıcaklığı, yaylaların binbir çiçekli bitki örtüsünden süzülen balın kokusu ve taş fırından yeni çıkmış, dumanı üstünde tüten bir buğday ekmeğinin kokusu sadece karın doyuran yiyecekler değildi; onlar yaşamın, sihhatın ve nesiller boyu aktarılan direncin ta kendisiydi.
Bugün modern dünya bize muazzam bir hız ve parıltılı ambalajlar sunuyor, ancak bu ışıltılı vitrinlerin arkasında, insan biyolojisinin binlerce yıllık kodlarına yabancı, fabrikasyon kimyasal bir illüzyon gizli.
Oysa sağlıklı bir bünyenin şifresi karmaşık formüllerde değil, sofralarımızın en temel, en saf yapı taşlarında saklı; Et, süt, tereyağı, balık, bal ve pekmez vbg.
Yanında ise sofranın baş tacı; mısırın sarı neşesini taşıyan mısır ekmeği ve unun asaletini barındıran o halis buğday ekmeği.
Bu saydıklarımız ve pek çok dahası, bir lüks ya da geçici bir diyet trendi değildi; bunlar, insan bedeninin doğayla kurduğu bağın insana kazandırdığı en değerli yaşamsal gıda hazineleriydi.
Şimdi bu gıdaların üretim süreçleri ve sofralarımıza ulaşma serüveni, tarihimizin en büyük dönüşüm hikayelerinden olabilecek en kötüsünü yaşıyor.
Cumhuriyetin ilk yıllarında, yaklaşık 13 milyonluk bir nüfusa sahip olan Türkiye, küllerinden doğarken tarım ve hayvancılığı kalkınmanın merkezine koymuştu.
O dönem neredeyse hiç traktörün bulunmadığı, sadece 5 bin hektar alanın sulanabildiği ilkel şartlara rağmen, toprakla kurulan bağ çok daha doğrudan ve saftı.
Ülkedeki hayvan varlığı 4 milyon civarında büyükbaş ve 17 milyon civarında küçükbaş hayvandan ibaretti ki; bu sayılar, o günün koşullarında kişi başına düşen hayvan varlığı oranının bugüne kıyasla ne kadar yüksek olduğunu; et, süt ve tereyağının insan nüfusuna oranla ne denli doğal ve erişilebilir bir temel gıda tokluğu oluşturduğunu sayısal verilerle gösteriyor.
Tarımın geliştirilmesi, 1923 yılındaki İzmir İktisat Kongresi kararlarıyla devletin en büyük yapısal hamlesi haline gelmiş, yerli ham maddeye dayalı fabrikaların kurulması ve modern tarım yöntemlerinin Anadolunun verimli havzasında yaygınlaştırılması hedeflenmişti.
Gününümüze gelindiğinde ise nüfusun katlanarak artmasıyla birlikte tarım ve hayvancılık teknikleri tamamen ya doğallıktan uzaklaşmış veya ithal endüstriyel bir çehre kazanmıştır.
Buna rağmen; Makineleşme ve sanayileşme sayesinde birim alandan alınan verim yükselmiş, beyaz et ve süt üretimi, üretim hacmi olarak devasa boyutlara ulaşmıştır.
Ancak! bu kitlesel üretim, beraberinde büyük bir paradoksu da getirmiştir.
Hayvan sayısının toplam insan nüfusuna olan oranı geçmişe göre gerilerken, üretimi hızlandırmak adına devreye giren kimyasallar, endüstriyel yemler ve fırıncılık katkı maddeleri, besinlerin o eski saf ve besleyici yapısını zedelemiş hatta zehirlemiştir.
Doğal ortamında beslenen hayvanın eti ve sütü, meranın yeşilini hücrelerine taşıyarak gerçek bir et, süt ve tereyağı üretmesi, sadece bir yemek malzemesi olarak değil, damarların ve zihnin ihtiyaç duyduğu sağlıklı "doğal ilaç" enerji kaynağı olma özelliğindeydi.
Ayrıca kirletilmemiş Denizlerin berrak sularından gelen balık, mevsiminde tüketildiğinde bedene direnç aşılardı. Yine; Arının çiçek çiçek gezerek biriktirdiği bal, biryandan pekmez, doğal şifa kaynakları olarak pınar olur akarlardı.
Genetiğiyle oynanmamış halis buğdaydan yoğrulan, ekşi mayayla sabırla kabaran, buram buram kokan gerçek ekmekve başağında sümbül saçlı mısırların su değirmenlerinde öğütülmüş unlarından mısır ekmeği sofranın tamamen doğal mühürleriydi.
Günümüzde sanayileşen gıda sektörü bu besinlerin içini boşalttığında, geriye sadece sentetik birer kopyaları kaldı.
Katkı maddeleriyle ömrü uzatılan sütler, hileli ballar, endüstriyel yemlerle hızla büyütülen hayvanların etleri ve fırıncılık kimyasallarıyla şişirilen beyaz ekmekler bedene şifa değil, yük getirir oldular.
Şunu net bir şekilde görmek ve kabul etmek zorundayız; bu doğal gıdaların yokluğu, en sağlıklı, en güçlü bünyenin bile yavaş yavaş, sessizce yok oluşu demektir. İçeriği değiştirilmiş, doğallıktan koparılmış bir beslenme düzeniyle ne bağışıklık ayakta kalabilir ne de zihin kendi berraklığını koruyabilir.
Modern çağın getirdiği kronik yorgunluklar, bitmeyen hastalıklar ve erken çöken bedenler, aslında insanın doğaya ve onun saf ürünlerine sırt çevirmesi ve savaş açmasının acı bir faturasıdır.
Geleceğimizi ve sağlığımızı korumanın yolu, laboratuvar yapımı mucizeler aramak değil, saf, temiz ve doğal olana dönmektir.
Unutmayalım ki, topraktan ve doğallıktan koptuğumuz ölçüde kendi varlığımızdan da eksiliyoruz.
"Doğal GIDA üretimi ve tüketimi eksildikçe"
Nüfus artış hızı ve kendi öz varlığımızla birlikte geleceğimizi de eksilterek, hem de sağlıksız ve yaşlanan bir nüfus olarak ilerliyoruz!..
Hal böyle iken, COP31'de Endüstriyel hayvancılık, hayvansal atıklar ve tarımsal faaliyetlerin dönüştürülmesi yönünde küresel kısıtlama ve denetim mekanizmaları üzerinde müzakereler yürütülmektedir.
Tarım, Hayvancılık ve Metan Gazı Kısıtlamaları Emisyon Azaltımı (mitigation) çalışma programı, tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de dikkatle takip edilen en hassas başlıklardan biridir.
"Hükümetlerin" küresel metan gazı salınımını azaltmak amacıyla hedeflenenin ne kadar katı uygulanacağı konusunda ciddi şekilde görüş ayrılığı içinde oldukları da bilinmekte veya iddia edilmektedir.
Küresel iklim zirvesi adı altında, doğanın kalbine balta mı vuruluyor şüphesi yanında
"COP31, ELDE KALAN DOĞAL OLANI DA YOK ETMEK Mİ İSTİYOR!" diye, akıllarda Ayrı bir istfham hemzesi oluşturuyor.
Bir de öne sürülen gerekçenin trajikomikliğine bakar mısınız! da deniliyor.
Güya! "hayvanlardaki gaz salınımı" sorun!.
Sanki kurt kuzuyu kafaya takmış, gaz emisyonunu yükseltiyorsun yaaa diyormuş!
Kısacası; COP31, Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Konferansı’nın 31'inci oturumu 9 ila 20 Kasım 2026 tarihleri arasında Antalya’da düzenlenmekte olup, alacağı karar veya kararlarla doğal gıdadan ve gerçeklikten tamamen kopmuş olan gıda sanayisine (doğalın yerine sentetik zehir ile gıda üretimine hız ver deyip) yeşil ışık mı yakacak; yada kırmızıda dur mu diyecek? "Merakla bekleniyor".
ABD'nin rest çektiği, ÇİN'in umursamadığı İKLİM KRİZİ COP31 nedir - ne değildir?
Dünyayı kirleten Gelişmiş ülkeler; şimdi suçlu olarak az gelişmiş veya gelişememiş ülkelere sanki bedel ödetmeye mi kalkmış!
Bugün için kuzunun gaz salınımından, karbon ayak izinden şikayetçi olan, yarın da az gelişmiş ülke insanlarının aldığı nefesten şikayetçi olmayacağı ne belli.
O gün karbon ayak izi ölçüm ve takibi ile adım attırmayıp hatta nefes almayı azaltmak için insan kıyımına mı karar verirler - vermezler kim bilir!
COP31 İKLİM KRİZİ konu başlıkları yarınlar için bugünün gündem ve derin küresel sorunlarından daha az önemli değildir.
Geleceği COP31 ile tehdit etme ihtimali bile insanlığı en korkunç gelecek kaygısı içine taşırmı, taşımaz mı?
Taşımayacağı ümidi ile...
Bknz:
( 9 - 20 Kasım 2026 )
Birleşmiş Milletler
İklim Değişikliği. Konferansı’nın
COP31 Antalya sonuç bildirgesi.
Ne olacak, nasıl olacak, bekleyip görelim.
Muhabbet ve Saygı ile Hoşça Kalın.
