Hayat dediğimiz şey aslında bir zorunluluktur, belirgin bir anlamı yoktur. Hayata anlam yükleyen bizim korkularımızdır. Evet, korkularımız olmasa yaşantımız diğer canlı varlıkların yaşantısından farklı bir anlam ifade etmezdi.
İnsanın hayatına anlam kazandıran korkular nelerdir?
Başta ölüm korkusu gelir. Canlı türlerin içerisinde öleceğini bilen, ama asla inanmak istemeyen ve bundan ötürü de hayata değişik anlamlar yükleyen insan bu korku ile hayata adım atar ve bu korkuyu azalta azalta ölür gider.
Bu korku, insanoğlunun diğer korkularının azalması ile azalır ve zamanla sona erer ve hayat biter.
Diğer korkular?
Örneğin işsiz kalma korkusu, aç kalma korkusu, açıkta kalma korkusu, sevilmeme korkusu, yakınlarını kaybetme korkusu…
Ergenlik çağında insanın ilk korkusu ölüm korkusudur. Sonra işsizlik, açlık, evsizlik, sevgisizlik, yakınlarını kaybetme korkuları sarar insanın benliğini. Çalışır, çabalarsın, işin olur, aşın olur, evin olur, eşin olur, seversin sevilirsin ve bu arada esas korkuyu, ölüm korkusunu unutur gibi olursun.
Doğa sana o müthiş korkuyu öyle bir hatırlatır ki! Önce yakınlarını kaybetmeye başlarsın. Annen ölür, baban ölür, birçok yakının, akraban ölür. Ve ömrünü paylaştığın eşin ölür. İşte o an hiçbir şeyin anlamı kalmaz, hayatında! Her şey bitme aşamasındadır. Bütün değerlerle ve bütün korkularla birlikte ölüm korkusu da azalmıştır. Ve hiçbir şeyin anlamı kalmamıştır. Ölüm zannedildiği kadar korkulacak bir şey değilmiş! Onlar öldüğüne göre ve özellikle ömrünü paylaştğın eşin öldüğüne göre…
Hayat zannedildiği kadar çok menem bir şey değil, sadece bir zorunluluktur.
Yaşamak ve ölmek zorundayız, hepsi bu!