Bir fincan kahvenin kırk hatırı olur da, bir bardak demli çayın hiç hatırı olmaz mı? Hani yöresel bir ezgimizde “onu bunu boş ver çay var mı çay” diyor ya yöresel sanatçımız. İşte öyle, çay var mı çay!
Çay var, çay bardakta güzel, ama tarlada sıkıntı var, tarlada sıkıntı büyük ve derin…
Çay, ülkemizde ayranın pabucunu dama atmış ve adeta milli içkimiz durumuna gelmiştir. Ülkemizde kişi başı yıllık çay tüketimi yaklaşık dört kilogramdır. Bu da kümülatif olarak 340 bin ton kuru çay demektir. Oysa bizim üretimimiz 280 bin ton civarındadır.
Söylentilere göre Çaykur zarar ediyormuş. Bu da yetmezmiş gibi özel sektör çay sanayicileri de zarar etmeye başlamış. Bu ne tezat! Kendi iç pazarımıza bile yeterli olmayan çay üretimi nasıl zarar eder? Yoksa birileri çay tarımı ile ilgili yapacağı tasarımların önünü açmak için zarar etmesini mi istiyor? Çayın kalitesini düşürecek popülist politikalarla çayın dış satımını olumsuz yönde etkilemek ve içerdeki tüketicini tercihini yabancı kaçak çaylara yöneltmek suretiyle ülkmizin çay tarımını çıkmaza sokmak hangi kafanın ürünüdür!
Evet, “Çaykur zarar ediyor, küçük çay sanayicileri de zarar etmeye başladı” demek, çayı tamamen özelleştirmek, yani satmak gerekir demektir. Bu düşünce ile yapılan yanlış fiyatlandırmalar, yanlış kararlar çay tarımına, çay üreticisine ihanettir.
Bu ihaneti hiçbir partiye, kuruma ve kişilere yakıştırmak istemem. Dilerim rasyonal kararlar alınır, başta ülkemize çeşitli yollarla giren kaçak çayın önü kesilir, populist politikalardan vazgeçilerek çayın kalitesi yükseltilir, çay üreticisini de mutlu edecek fiyatlandırmalarla çay tarımı düştüğü bu çıkmazdan kurtarılır. Yoksa, çay tarımının bir yabancı firma kontrolüne girmesi, ya da Batumda ki gibi bahçelerimizin çay ormanı durumuna gelmesi kaçınılmaz olur!
O bir bardak demli çayın hatırı için!
Lütfen!