Onlardan birisi de benim. Bu hayalim için şiirler yazdım, özlemlerimi dile getirdim ve hatta gittim köyde mütevazi bir ev bile yaptım. Bir şeyin farkında değildim, köy benim bıraktığım köy değildi. Dağı taşı, bağı bahçesi, ağacı ormanı, çiçeği böceği değişmemişti, ama insanı çok ama çok değişmişti. Gençliğimin yaşlıları yok olup gitmiş, çocukluğumun delikanlıları, genç kızları da pek ortalıkta gözükmüyordu. Tanımadığım gelinler, damatlar, torunlar vardı artık. Fiziksel olarak bu değişime bir diyeceğim yoktu, hepsiyle tanışıp konuşmaya, dost olmaya, yeniden komşu olmaya hazırdım. Daha çok gençlerle ilgili kuşkularım vardı, hani onları anlayamam, ya da onlar beni anlayamazlar, kuşak çatışması denen olguyu yaşarız diye. Öyle olmadı, gençlerle çok güzel anlaştım. Onları sevdim, onlar da bana karşı saygılı ve anlayışlı oldular. Benim anlaşamadığım ve anlamadığım elli yaşın üzerinde, yaş almış komşulardı. Genellikle birbirleri ile konuşmayan, sınır kavgaları, yol kavgaları olan hırçın ihtiyarlardı bunlar. Ekonomik sorunları yoktu, sorunları birbirleri ile…
Bu yaş almış insanların gereksiz kaprisleri, inatları, huysuzlukları gençleri de, kadınları da, hatta çocukları da etkiliyordu. Birçoğu zengin denebilecek varlığa sahip, ama gönlü fakirleşmiş. Evet, benim bıraktığım köy fakirdi, ama insanlarının gönlü zengindi. Kimsenin arabası yoktu, ama merhabası vardı. Kimse kimse ile yarışmıyordu, ama herkes barışıktı, samimi idi, dosttu.
Eğer sizler de benim gibi emekliliğinizde köye dönmeyi düşünüyorsanız, karşınıza çok değişik komşular bulacağınızı bilin. Gençlerden korkmayın yabancı tanımadığınız gelinlerden, damatlardan da korkmayın. Onlara sevgi ile yaklaşırsanız, onlar da size saygı göstereceklerdir. Sizin dikkat edeceğiniz tipler sizin kuşağınızdan olup da şimdiye dek bir baltaya sap olamamış, kimliksiz, kişiliksiz, üstelik cebi birkaç kuruş görmüş, doyumsuz hırçın ihtiyarlardır. Onlar size kindar gözlerle bakacaktır, sınırlarınıza tecavüz edecektir, çocukluğunuzdan beri kullanıldığını bildiğiniz yollarınızı kesecektir, dedikodunuzu yapacaktır, arkanızdan küfredecektir. Eğer o tiplerin varlığını dikkate alırsanız köyde huzur bulamazsınız, kente geri dönme gereksinimi duyarsınız. Sakın dönmeyin. Karşılaştığınız bu durumlar bir değişimin sancılarıdır. Toplum değişiyorken köylerde, kırsalda değişiyor. Bu değişime direnen birkaç huysuzun hiç önemi yoktur. Gülün geçin ve doğduğunuz topraklarda kalan ömrünüzü yaşamaya bakın. Hiç dikkate almayın, evde kalmış kızlar gibi köyde kalmış hırçın ihtiyarları. Onlar ne yapsanız değişmez, değişemez. Hırçınlıklarıyla, kinleri ile, nefretleri ile ömürlerinin sonuna kadar yaşayacaklardır. Ve onlar öldüklerinde hoca “nasıl bilirdiniz” diye sorunca, cemaat “iyi bilirdik” yalanını söylemek zorunda kalacak.
Evet, dostlar yeni bir dünya kuruluyor. Bu dünyada bu tür insanlara yer yok artık. Köyde de yok, şehirde de yok. Bunlar kinleriyle, nefretleriyle, ihtiraslarıyla zamanla yok olup gideceklerdir.
Siz köyde gençlerle buluşun, köyün öğretmeni ile görüşün…
Çocuklarla top oynayın, onlarla şakalaşın, deyin gülün.
Sakın o hırçın ihtiyarlarla sohbet etmeye kalkmayın, üzülürsünüz.
Yalnız, sohbet edilebilecek bir yaşlı bulursanız bana da haber verin, koşa koşa gelirim.