Büyük krizlerin ekonomik faturası bir şekilde tahsil edilir; ancak yarattığı siyasi enkazın altından kalkmak kurumsal bir çürümeyi de beraberinde getirir.
Türkiye’nin bugün içine sürüklendiği yaklaşık 18 milyar dolarlık o devasa fon krizi, artık batan tasarrufların ya da borsa manipülasyonlarının çok ötesinde, doğrudan devlet mekanizmasının ve toplumsal yapı taşlarının iflas belgesidir.
AK Parti kulislerinde yüksek sesle dillendirilen Fatma Betül Sayan Kaya’nın istifası, kurucu isimlerin çocuklarına kadar uzanan nüfuz ticareti iddiaları ve sahada biriken kontrolsüz öfke, bu skandalı cumhuriyet tarihinin en keskin siyasi tasfiye sürecine dönüştürüyor.
Devletin denetleyici ve düzenleyici kurumlarının koridorlarında büyütülen bu finansal canavar, uzun vadede ülkenin sadece ekonomik dengelerini değil, doğrudan iktidar haritasının ve devlet-toplum sözleşmesinin temellerini dinamitliyor.
Bugün meclis kürsülerinden yükselen erken seçim çağrıları ve muhalefetin siyasi sorumluluk oklarını doğrudan Cumhurbaşkanlığına doğrultması, rejimin kriz yönetme kapasitesinin tıkandığının analitik bir göstergesidir.
İktidarın sembol isimlerinden Bülent Arınç’ın, şeffaflık sağlanmazsa bu krizin sandıkta "seçim kaybettireceği" yönündeki itirafı, parti içindeki panik havasının ve yaklaşan 2028 seçimleri öncesi derinleşen iç hesaplaşmanın yapısal bir kanıtıdır.
Sermaye Piyasası Kurulu (SPK), BDDK ve MASAK gibi yapıların, tehlikeyi 2025 sonundan itibaren bilmelerine rağmen fonların 822 milyar TL'ye fırlamasına göz yumması, üzgünüm; Ne yazık ki! liyakatsizliğin ve bürokratik vesayetin yeni bir formudur.
Syn, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın kontrolü doğrudan Devlet Denetleme Kurulu ve yeni Fon Koordinasyon Kurulu ile Külliye’de toplama hamlesi, kurumsal çöküşün ve bakanlıklar düzeyindeki yönetim zafiyetinin baypas edilerek otoriter kriz yönetimiyle örtbas edilme çabasından başka bir şey değildir.
Vatandaşın adalet duygusunda açılan bu sistemsel yara, meseleyi "siyaset üstü" ilan etmeye çalışan ya da erişim engelleriyle sansürleyen yapay gündem mühendisliğiyle kapatılamayacak kadar derindir.
Fakat bu devasa soygun mekanizmasının tıkır tıkır işlemesinden daha vahim ve analitik olarak incelenmesi gereken asıl olgu; toplumun hak arama ve denetleme organları olması gereken sendikaların ve sivil toplum örgütlerinin sergilediği sefalettir.
Yüz binlerce insanın emeği organize bir şekilde buharlaştırılırken, emek ve meslek örgütlerinin derin bir eylemsizliğe gömülmesi, cılız ve bürokratik açıklamalarla günü kurtarmaya çalışması tam anlamıyla bir suç ortaklığıdır.
Sivil toplumun bu eksik, ödlek ve işbirlikçi tavrı, iktidarın krizin üstünü örtmesini kolaylaştırmakla kalmıyor, aynı zamanda kitlelerin adalet arayışını tamamen felç ediyor.
Sendikaların, tabanlarının ekonomik haklarını korumak yerine statükonun konforunu seçmesi, kendi toplumsal meşruiyetlerini tamamen bitirmiştir. Sivil alanın bu bilinçli ataleti ve sisteme eklemlenmiş hali, halkın organize bir direnç mekanizması geliştirmesini engelleyerek siyasi yansımaların yalnızca yukarıdaki koltuk savaşlarıyla sınırlı kalmasına ve krizin yapısal nedenlerinin gözden kaçırılmasına hizmet etmektedir.
Bu tablonun geleceğe dair en net ve kaçınılmaz siyasi projeksiyonu, hafızalardaki o tanıdık tarihsel çöküşte saklıdır.
AK Parti’yi 2002 yılında tek başına iktidara taşıyan ana kaldıracın, 2001 yılındaki bankacılık krizinin yarattığı toplumsal yıkım ve yolsuzluk düzeni olduğu gerçeği, bugün mevcut iktidar bloğunun önündeki en somut tehdittir.
Sendikalar ne kadar kafasını kuma gömerse gömsün, sivil toplum ne kadar susarsa sussun; orta sınıfın tamamen tasfiyesiyle sonuçlanan bu finansal deprem, seçmen eğilimlerinde radikal ve kalıcı bir kırılmayı tetikleyecektir ve her kesimin bu krizde payı vardır.
Dolayısıyla bu fon krizi, birkaç bürokratın feda edilmesi ya da kabine revizyonuyla geçiştirilebilecek bir skandal değildir; geleceğin Türkiye’sinde güç dengelerinin nasıl radikal biçimde el değiştireceğini ve devlet-toplum ilişkilerinin hem kamusal hem de sivil düzeyde sıfırdan nasıl inşa edilmek zorunda kalınacağını gösteren tarihsel bir dönüm noktasıdır.
İktidarın bu dönüşümü yapmak mecburiyeti "Ya varız, ya yokuz" seçeneği ile kendisini başbaşa zorunlu bir
"Yol ayrımına" getirmiştir.
Kurtuluş reçetelerinin başarılı olmasını Güzel Ülkem ve Kadirşinas Milletimiz ve kendi şahsım adına gönülden temenni ederim.
Sevgi, Muhabbet ve Saygı ile...
Geçmiş Banka Soygunları -Şimdi; FON KRİZİ
-
Adnan ONAY
RİZE ŞEHİR HASTANESİ’NE KAÇ KİŞİ ALNACAK?
-
Mehmet Emin TOPRAK
STRATEJİK BİR YATIRIM: DENİZ ÜSSÜ...
-
Metin TOPÇU
SAMSUN SARP DEMİRYOLUNDA SON DURUM
-
Aydın MERTAYAK
BEYNİNİ KAYAYA ASANLAR!
-
Gündoğdu YILDIRIM
Ara Tatil
-
Nusret Kebapçı Bir Ulusun Tasfiyesi: "Türkiyelilik"
-
Yusuf Polat
Sergen Yalçın’dan medet ummak!
-
İsmet KÖSOĞLU
ÇAYKUR’U RAHAT BIRAKIN
-
Fatih Sultan KAR
NE OLDU BİZE
-
Mustafa KABA
COP'UN 31'İNCİ TOPLANTISI ANTALYA'DA (9 - 20 Kasım 2026)
-

Saadet Partisi’nden fon soruşturması için imza kampanyası: "Listeyi açıklayın"
-

Rizespor’da Amedspor Galibiyeti Uçakta Kutlandı!
-

Çayelispor’da Geleceğin Yıldızları İçin Kayıtlar Başladı
-

Deva Milletvekili Hasan Karal ’liyakat Yerine İtaat’’
-

Halk "açıklansın" derken, fon vurguncularının açıklanmasını kim engelliyor?
-

40 Yıllık İmamlık Hayatından Ahşap Sanatına: Rize’nin Serender Kültürünü Maketlerle Yaşatıyor
-

Muhammet Kaçar: “Suyumuzu Koruyamazsak Geleceğimizi Koruyamayız!”
-

Ziynet Sali'nin 'Tam İsabet' coşkusu
-

ZHANNA HIDIROĞLU İSTANBUL’DA YOĞUN İLGİYLE KARŞILANDI
-

“KENDİ TARZIMI ORTAYA KOYARAK MODA DÜNYASINDA FARK YARATMAK İSTİYORUM!”
-

Türkiye’nin Nüfüsu En Az İlçesinde Çalışmasıyla Devleti Heryerde Hissettiren Kaymakam
-

Serkan Kaba’dan Çipli Kimlik Tepkisi: “Bir Kimliğin Neden Son Kullanma Tarihi Olur?”
-

Rize’de 992 Kişilik Öğrenci Yurdunda Çalışmalar Yüzde 45’e Ulaştı
-

SAFİYE DOĞANAY’DAN BERGEN’E DUYGULANDIRAN VEFA
-

Tahsin Ocaklı: “Bari maaşlarını gününde yatırın!”














