Yazdığım yazılarda, söylediğim sözlerde tekrara düşmek istemem ama şöyle bir şey demiştim; “ülkenin okuyanı ile okumayanı arasında çok da bir farkı yok.” demiştim.
Bu sözün doğruluğunu birebir deneyimledim.
Çok da üzüldüm!
Sosyal medya takipçilerim bilirler, bir kitap kulübümüz var.
Dört yıldır da düzenli olarak kitap okuyoruz.
İki haftaya bir toplanıyoruz.
Cumhuriyetin ilk yıllarında yaşamış yazarların kitaplarını okumakla başladık.
Ünlü Türk yazarları okuduk.
Günümüz yazarlarını okuduk.
Geçen yıl biraz da dünya klasiklerinden okuyalım, dedik.
Gerçekten de dünyada ün yapmış yazarların kitaplarını okumanın tadı bir başka oluyormuş, onu keşfettik.
Bu günlerde de günümüz yazarlarından öne çıkmış kim denk gelirse onu okuyoruz.
Anlayacağınız spontane…
İki hafta önce belirlediğimiz yazarın kitaplarını okuduk, yazar ve kitapları üzerine konuştuk.
İki hafta sonraya buluşmak üzere yeni bir yazar belirledik.
whatsapp üzerinden bir arkadaş “Ben bu yazarı okumak istemiyorum.” diyerek, tepki gösterdi.
Şaşırdım, doğrusu…
Kitap kulübünün kuruluş amacı çok açık ve de net…
Kitapları sevdirmek, kitap okumayı alışkanlık haline getirmek, düzenli kitap okumayı sağlamak…
O kadar…
Bunun dışında kitap kulübünün bir amacı yoktur.
Sevgi, saygı, hoşgörü, empati temelinde daha insani duyguları geliştirmek...
Ön yargılardan arındırmak...
Meseleye daha objektif bakmak…
Şunu net ifade etmek isterim: Kitap okumayı içselleştirmiş bir kişi, “şu yazarı, şu kitabı okumam” demez…
Meseleye evrensel değerler üzerinden bakar…
Her tür kitabı okumayı bir görev bilir.
Tek gaye, okumak ve bilmektir.
Toplumun saygın kişileri, okumuş insanlardan oluşur.
Bu bir gerçektir.
Böyle de olmalıdır.
Derdimiz farkındalık yaratmak, daha çok kişinin kitap okumasına vesile olmaktır.
Kitap kulübü olarak; son zamanlarda kitap okumanın azaldığı gerçeğinden hareket ederek, elimizden gelen gayreti göstererek, kitap okumayı bir tutku haline getirmeye çalışmaktayız.
Kitap okumanın insan üzerinde ciddi manada bir etki yapmasını bekliyor insan. Yapmadığını görmek, şahit olmak da üzüyor haliyle.
Ben o yazarı okumam, demek de neyin nesidir?
Neden biz böyleyiz?
Tamam! Okul, eğitim görmeyene cahil diyoruz.
Bir sürü cümle kuruyoruz.
Belli bir tahsil görmüş, kitap okuyan insanların okumamış insanlar gibi davranış sergilemelerine ne demelidir?
Cevabını siz bulun?
Okumuş, kültürlü insanların ön yargısı olur mu?
Yazar yazardır, kitap da kitaptır.
Tüm yazarlar ve kitaplar değerlidir.
Bir emek ürünüdür.
Yazarla aynı düşünmek zorunda değiliz; yazar da bizim düşüncelerimize göre yazmak zorunda değildir.
Arıların çiçeklerden bal alması misali, okuyucu farklı yazarlar ve kitaplar okuyarak bilgi dağarcığını geliştirecektir.
Her kitap okumaya değerdir.
İki bin yirmi altıda kendine okumuş diyen insanların “Şu kitabı ya da yazarı okumayalım!” demelerine anlam vermek gerçekten zor.
“Kitap niçin okunur?” sorusuna verilecek en iyi yanıt, “iyi bir insan olmak içindir.” olmalıdır.
Kitap okuyarak, iyi bir insan olmayı kaç kişi başarıyor tartışılır.
Bu ülkede daha neler göreceğiz.
Ülke olarak tüm evrensel doğruları altüst etmeyi başarıyoruz ya ona üzülüyorum!
Ne diyeyim!
