İSMAİL TÜRÜT ÖZÜR DİLEMELİ

Karadeniz’in dalgaları serttir… Ama insanı, yüreği ve kardeşliği daha da serttir. Bu coğrafyada insanlar birbirine sırtını değil, omzunu verir. Çünkü bilirler ki; aynı yağmurun altında ıslanmış, aynı denizin tuzunu solumuş insanların ayrılığı değil, birliği esastır.
Ancak İsmail Türüt’ün bir etkinlikte Çaykur Rizespor atkısını reddetmesi ve bu tavrı sert bir şekilde ortaya koyması, sadece bir spor meselesi değildir. Bu, çok daha derin bir kırılmanın, çok daha tehlikeli bir zihniyetin dışa vurumudur.
Soruyorum açıkça:
Rize ile Trabzon ne zaman ayrıldı?
Karadeniz ne zaman bölündü?
Aynı horonun halkası ne zaman parçalandı?
Bu tavır, sadece Rizeli bir gence yapılmış bir saygısızlık değildir. Bu tavır; Rize’ye, Rizeliye ve aslında Karadeniz’in ortak kültürüne yapılmış açık bir haksızlıktır. Çünkü Rize ile Trabzon arasındaki bağ; rekabetle süslenmiş bir kardeşliktir, düşmanlık değil!
Hiç kimse, kendi memleket sevgisini başka bir memleketi aşağılayarak büyütemez. Hiç kimse, Trabzon sevgisini Rize’yi yok sayarak yüceltemez. Bu, sevgi değil; bu, ayrıştırmadır.
Sanatçı dediğin birleştirir.
Sanatçı dediğin köprü olur.
Sanatçı dediğin gönülleri yakınlaştırır.
Ama burada yapılan nedir?
Bir atkıyı reddetmek değil…
Bir şehri reddetmektir.
Bir insanı değil…
Bir kültürü incitmektir.
İsmail Türüt’e buradan açıkça sesleniyorum:
Bu tavır yanlıştır.
Bu tavır yakışmamıştır.
Ve bu tavır kabul edilemez.
Karadeniz insanı merttir. Hatasını da bilir, özrünü de. Bu nedenle yapılması gereken bellidir:
Rizeli gençten, Rizelilerden ve tüm Karadeniz halkından açıkça özür dilemek.
Çünkü bu mesele artık bir atkı meselesi değildir.
Bu mesele, birlik meselesidir.
Bu mesele, kardeşlik meselesidir.
Bugün Rize’yi ötekileştiren yarın Artvin’i, Giresun’u, Ordu’yu da ayırır. Bu zihniyet büyürse; Karadeniz küçülür. Bu dil yayılırsa; Türkiye zarar görür.
Bizim ihtiyacımız olan şey; ayrılık değil, birliktir.
Bizim gücümüz; farklılıklarımız değil, ortaklığımızdır.
Unutulmamalıdır ki;
Türkiye, şehir şehir bölünerek değil…
Gönül gönüle birleşerek büyür.
Karadeniz’in hırçın dalgaları bile aynı denize çıkar.
İnsanları neden ayrı düşsün?
Bugün yapılması gereken; bu yanlışı görüp düzeltmektir.
Çünkü bu topraklar kırgınlık kaldırmaz…
Ama samimi bir özrü her zaman kabul eder