Ben Fethi Karadeniz.
Hayatın bana sunduğu her güzelliği merak ederek, öğrenerek ve yaşayarak yol aldım. Bazen bir sahada düdük çaldım, bazen bir koroda şarkı söyledim, bazen elimde fırçayla bir tuvalin karşısına geçtim, bazen de fotoğraf makinemle hiç bilmediğim yolların peşine düştüm.
Belki de hayatımın en belirgin özelliği, tek bir yere, tek bir uğraşa ve tek bir dünyaya sığmamış olmamdır.
Babamın hayatımda ayrı bir yeri vardır. DSİ’de görev yapan ve Türkiye’nin birçok barajında, gölünde kaptanlık yapan babamdan; çalışmayı, sorumluluk almayı ve hayatın zorlukları karşısında ayakta durmayı öğrendim.
Yıllar içinde çalışma hayatının yanında birçok farklı alana ilgi duydum.
Spor bunlardan biriydi.
Futbol ve voleybol hakemliği yaptım. Sahada düdük çalarken yalnızca kuralları uygulamayı değil; adil olmayı, doğru karar vermeyi ve gerektiğinde herkesin tepkisine rağmen doğru bildiğinin arkasında durmayı öğrendim.
Sonra hayatımda müzik daha fazla yer kaplamaya başladı.
Bursa ve Didim'de Türk Sanat Müziği ve Türk Halk Müziği korolarında yer aldım. Korist olarak sahneye çıktım, konserlerde söyledim, dostluklar kurdum. Müzik bana şunu öğretti:
İnsan bazen konuşarak değil, bir şarkıyla kendini daha iyi anlatır.
Bir başka tutkum ise resim oldu.
Tuval karşısında saatlerin nasıl geçtiğini anlamadığım zamanlar oldu. Fırçayla renkleri buluşturmak, içimde biriken duyguları başka bir dille anlatmak gibiydi. Yaptığım resimleri sergilerde sanatseverlerle buluşturmanın heyecanını da yaşadım.
Ama galiba içimdeki en büyük meraklardan biri hep yollar oldu.
Türkiye'nin dört bir yanını üç-dört kez dolaştım.
Karadeniz'in yeşilinden Ege'nin mavisine, Anadolu'nun bozkırından Akdeniz'in sıcaklığına kadar ülkemin farklı coğrafyalarını görme fırsatı buldum.
Yetmedi…
Bu kez gözümü Avrupa'ya çevirdim.
Avrupa'da 15 farklı ülkeyi gezdim.
Her ülke bana başka bir şehir, başka bir insan, başka bir kültür ve başka bir hikâye bıraktı. Benim için seyahat hiçbir zaman yalnızca turistik bir gezi olmadı.
Ben yola çıkınca biraz da kendimi aradım.
Bazen plansız, bazen aniden karar vererek çıktığım yolculuklarda hayatın en güzel tarafının, insanın önceden hesaplayamadığı karşılaşmalar olduğunu gördüm.
Ve bugün elimde fotoğraf makinemle dolaşırken aslında sadece fotoğraf çekmiyorum.
Hayatı biriktiriyorum.
Bir fotoğraf…
Bir şarkı…
Bir resim…
Bir yol…
Bir dost…
Bir an…
Hepsi hayat albümümün ayrı bir karesi.
Şimdi geriye dönüp baktığımda, hayatımın tek bir hikâyeden oluşmadığını görüyorum.
Spor sahaları, müzik koroları, resim sergileri, yollar ve fotoğraflar…
Hepsi beni ben yapan parçalar.
Belki de bu yüzden fotoğraf makinesini seviyorum.
Çünkü fotoğraf, zamanı durdurmanın en güzel yolu.
Hayat ise durmuyor.
Deklanşöre her bastığımda geçmişten bir anı saklıyor, geleceğe ise yeni bir kare bırakıyorum.
Ve biliyorum ki daha anlatılacak çok hikâyem var.
Daha gidilecek yollar…
Daha söylenecek şarkılar…
Daha yapılacak resimler…
Daha çekilecek fotoğraflar…
Kısacası…
Benim hikâyem henüz bitmedi.
Çünkü hayatın en güzel tarafı, insanın kaç yaşında olursa olsun hâlâ merak edecek bir şeyinin, gidecek bir yolunun ve anlatacak bir hikâyesinin olmasıdır.
Ben Fethi Karadeniz.
Ve benim hayatımın deklanşörü hâlâ açık…
