Bugün bir okulun önünden geçtim.
Öğle saatiydi. Çocuklar, üç harfli bir marketten yiyecek almaya çalışıyordu.
Kiminin elinde para vardı, kiminin yoktu.
Kiminin elinde yiyecek vardı, kiminin eli boştu.
Baktım…
Bir süre sadece baktım.
“Gönül kırmadan ne yapabilirim?” diye düşündüm.
İşte o görüntü aklımdan çıkmadı.
Çünkü mesele bir çocuğa bugün yemek almak değil.
Mesele, hiçbir çocuğun yarın da eli boş kalmamasını sağlamak.
Allah aşkına…
Okullarda bütün çocuklara ücretsiz öğle yemeği verilsin.
Milli Eğitim Bakanlığı bu konuda düğmeye bassın.
Belediyeler, valilikler, Sosyal Yardımlaşma ekipleri ve ilgili kurumlar kendi ilçelerindeki okullarla koordinasyon kursun.
Her okulda yemekhane mi olur, merkezi yemek sistemi mi kurulur, başka bir çözüm mü bulunur…
Çözüm çok.
Yeter ki niyet olsun.
Yeter ki düğmeye basılsın.
Çünkü bir çocuk yemek yerken,
yanındaki çocuk onun elindeki yemeğe bakmamalı.
Bir çocuğun eğitim hakkı kadar,
karnı tok bir şekilde ders dinleme hakkı da olmalı.
Ben bugün bir okulun önünden geçtim.
Ama o eli boş çocukların görüntüsü benimle eve geldi.
Şimdi soruyorum:
Bir çocuğun eli neden boş kalsın?
Bütün çocuklar için ücretsiz okul yemeği.
Bugün değil, her gün
