Bu ülkenin milyonlarca emekçisine reva görülen rakamın adı asgari ücret değil, açıkça açlık ücretidir. Masalarda büyük laflar edilirken, milyonlarca insanın sofrasında ekmek küçülmüş, tencere kaynamaz hâle gelmiştir. Açlık sınırının altında açıklanan bu rakam, bir ekonomik başarı değil; sosyal bir çöküşün belgesidir.
Daha vahimi şudur:
Bu ücret, işçilerin olmadığı bir masada, işçiler adına konuşularak belirlenmiştir. Yani emek yok, alın teri yok, geçim derdi yok… Ama karar var! İşçinin sesi yok, ama onun hayatını belirleyen imza var. Bu, temsil değil; dayatmadır.
Soruyoruz:
Açlık sınırı ortadayken,
Kira fiyatları uçmuşken,
Market etiketleri her gün değişirken,
Elektrik, doğalgaz, su faturaları bel bükmüşken…
Hangi vicdan, hangi akıl bu rakamı “yeterli” diye savunabilir?
Asgari ücret, hayatta kalma ücreti değildir. Ama bugün açıklanan rakam, insanlara yaşamayı değil, idare etmeyi, hatta susmayı dayatmaktadır. “Şükredin” deniliyor. Neyin şükrü? Aç kalmanın mı? Borçla yaşamanın mı? Çocuğuna harçlık verememenin mi?
Masada işçi yoksa, o masadan adalet çıkmaz.
Masada emek yoksa, o masadan refah çıkmaz.
Masada millet yoksa, o masadan milletin hayrına tek bir karar çıkmaz.
Bugün asgari ücretli yalnız değildir. O perişandır. Sabah işe giderken akşamı düşünen, akşam eve dönerken yarını hesaplayan milyonlar vardır. Bu rakam, onların umutlarını değil; umutsuzluklarını tescillemiştir.
Buradan açıkça söylüyoruz:
Açlık sınırının altındaki hiçbir ücret meşru değildir.
İşçinin olmadığı masada alınan hiçbir karar adil değildir.
Milletin sırtına yüklenen bu yük kabul edilebilir değildir.
Bu ülkenin insanı sadaka istemiyor, hakkını istiyor.
Lütuf değil, insanca yaşam talep ediyor.
Ve unutulmasın:
Aç kalan susmaz.
Ezilen unutmaz.
Millet, kendisini bu hâle getirenleri günü geldiğinde sandıkta hatırlar.
Millet kendisine hodri meydan diyenlere sandıkta hodri meydan der, bizden söylemesi!