Haber: Yasemin ÖZÇELİK
Bu dünyayı en derinden hissedenlerden biri de baba Ahmet Zehiroğlu. Oğlu Mehmet’le birlikte çıktığı bu özel yolculukta yaşadıklarını, öğrendiklerini ve hissettiklerini kaleme alan Zehiroğlu’nun satırları, sadece bir babanın duygularını değil, otizmin ne olduğunu da en saf haliyle gözler önüne seriyor.
Ahmet Zehiroğlu, otizmi “bir hastalık değil, bir farklılık” olarak tanımlıyor. Oğlu Mehmet’in 14 yıllık hayatında kelimelerle değil, gözleriyle konuştuğunu belirten Zehiroğlu, onun duygularını “gerçekten sevmek, gerçekten korkmak ve gerçekten öfkelenmek” olarak ifade ediyor. Mehmet’in içten bir kahkaha attığında, bunu tüm benliğiyle yaşadığını söyleyen Zehiroğlu, “Onun sayesinde insanların çoğunun duygularının ne kadar sahte olduğunu anladım,” diyerek oğlunun kendisine duyguların en saf halini öğrettiğini vurguluyor.
Mehmet, henüz bir hece okumayı öğrenememiş olabilir; ancak ailesine hayata dair çok şey öğretmiş. Ahmet Zehiroğlu’nun sözleriyle: “İyi ki var, benim canım oğlum.”
Bu anlamlı hikâye, otizmli bireylerin ve ailelerinin sesine ses katarken, aynı zamanda topluma otizmin ne olduğunu yeniden düşünme fırsatı sunuyor. Çünkü otizm bir sessizlik değil, sadece farklı bir dil…
