Rize’nin Yağmuru İnsanın İçine Yağar-
Rize’ye özlem düşer içime usulca,
Balsu Mahallesi’nde başlar hikâyem.
Yağmur daha çocukken tanıdı beni,
Toprağa, çaya, suya kardeş oldum erken.
Kurtuluş İlkokulu’nda bir zil sesi hâlâ,
Bahçesinde koşturan ayak izlerim durur.
Nino’da kaset doldururken hayaller sessiz,
Bir şarkı sığardı cebime, bir dünya dolup taşırdı.
Toprak sahalarda büyüdü dizlerimdeki yaralar,
Yollarda oynanan futbol, güneş batana kadar.
Bir gol sevinciydi tüm zenginliğimiz,
Ayakkabılar çamur, yürekler pırıl pırıl.
Rize Lisesi’nde gençliğim rüzgârdandı,
Yağmur camlara vururken hayaller kurduk.
Yağmurdan kaçmadık hiç,
Hatta yağmurlu havalarda denize girdik korkusuzca.
Çay bahçeleri yeşilin bin tonu,
Her yaprakta emek, her dalda sabır.
Yaylalar göğe daha yakın gelir hâlâ,
Bulutlar omzuma dokunur gibi hafif.
Reşadiye Deresi’nde balık tutardım,
Zaman ağır akardı suyla birlikte.
Bir olta, bir sessizlik,
Bir de çocuk kalbimin telaşsız mutluluğu.
Şimdi uzaktayım belki,
Ama Rize içimde durur.
Yağmurunu özlerim en çok,
Çünkü orada yağmur, insanın içine yağar.
Av. Hüseyin KARAAHMETOĞLU
Esentepe / İST. 17 Ocak 2026
