Altı çocuk büyüten ve uzun yıllar sade bir yaşam süren Günaydın’ın hayatı, memleket hasretinin ağır basmasıyla farklı bir yöne evrildi. Doğup büyüdüğü toprakların kokusu, doğası ve anıları, onu yeniden kalemle buluşturdu. Lazca hikâyeler yazmaya başlayan Günaydın, ilk etapta bu yazılarını WhatsApp gruplarında yakın çevresiyle paylaştı.
Samimi ve içten anlatımı kısa sürede geniş bir ilgi gördü. Okuyucular, onun satırlarında kendi çocukluklarını ve memleket özlemlerini buldu. Gelen yoğun destek ve teşvikle yazmaya devam eden Günaydın, bu dağınık metinleri bir araya getirerek Xaticena (Haticecik) adlı eserini ortaya çıkardı.
“Ben çok okumadım ama yazarım… Düşündükçe yazan biriyim. Bu dünyadan bir iz bırakmak istedim; Lazca bir iz” sözleriyle duygularını ifade eden Günaydın, kitabıyla yalnızca kendi hikâyesini değil, bir kültürün hafızasını da kayıt altına aldı.
Bugün Nuriye Günaydın, sadece bir yazar değil; Laz dilini ve kültürünü yaşatmaya çalışan önemli bir isim olarak görülüyor. Onun kaleminden çıkan hikâyeler, yerel dillerin korunmasının ve kültürel mirasın gelecek nesillere aktarılmasının önemini bir kez daha gözler önüne seriyor.
