Sümeyye Boz, önergesinde, İzmir, Balıkesir, Ordu, Erzincan, Kütahya, Muğla, Gümüşhane, Mardin ve Ağrı gibi illerde yoğunlaşan madencilik faaliyetlerinin tarım alanları, ormanlar ve su kaynaklarını geri dönüşü olmayan şekilde tahrip ettiğini ifade etti. Boz, siyanür liçi gibi çevresel riskleri yüksek yöntemlerin su ve toprak kirliliğine yol açtığını, bunun da ekosistem dengelerini bozarak halk sağlığını tehdit ettiğini söyledi.
"Halkın Geçim Kaynakları Yok Ediliyor"
Boz, madencilik faaliyetlerinin ekonomik kalkınma ve istihdam sağlama gerekçesiyle meşrulaştırılmaya çalışıldığını, ancak gerçekte yerel halkın tarım ve hayvancılık gibi temel geçim kaynaklarından mahrum bırakıldığını belirtti. Örnek olarak Balıkesir Havran'da altın madenciliği faaliyetlerinin tarım alanlarına zarar verdiğini ve Ordu Fatsa'da su kaynaklarında ağır metallerin birikmesine yol açtığını aktardı.
Mardin ve Ağrı gibi kırsal bölgelerde madencilik faaliyetlerinin su kaynaklarını azalttığını ve kirlettiğini ifade eden Boz, bu durumun tarımsal üretimi olumsuz etkilediğini ve yerel halkı göçe zorladığını dile getirdi.
Anayasa ve Uluslararası Sözleşmelere Vurgu
Boz, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 56. ve 169. maddelerine dikkat çekerek, herkesin sağlıklı bir çevrede yaşama hakkına sahip olduğunu ve ormanların korunmasının devletin görevi olduğunu hatırlattı. Ayrıca, Türkiye’nin taraf olduğu Birleşmiş Milletler Biyolojik Çeşitlilik Sözleşmesi ve Paris İklim Anlaşması gibi uluslararası sözleşmelere uyulmadığını savundu.
"Ekonomik Kazanç Tahribatın Yanında Yok Denilecek Kadar Az"
Madencilik faaliyetlerinden elde edilen ekonomik kazancın, yol açtığı ekolojik ve sosyal tahribatın yanında önemsiz kaldığını belirten Boz, bu faaliyetlerin gıda güvenliğini tehdit ettiğini ve gelecekte su ve gıda krizlerini derinleştirebileceğini söyledi.
Boz, madencilik faaliyetlerinin etkilerinin kapsamlı bir şekilde incelenmesi, çevreye ve topluma verilen zararların tespit edilmesi ve çözüm önerilerinin geliştirilmesi için bir Meclis Araştırması açılmasını talep etti.